Opowiadania Joli

 ,, Żeby być zauważonym trzeba być dobrym a nie wybitnym" M. Socha Program,, Autentyczni" Osobiście uważam że to zdanie jest jak najbardziej prawdziwe. Mogę powiedzieć, że przetestowałam je na sobie. Ja nigdy nie powiem o sobie, że jestem wybitna tworząc to miejsce. Dlaczego? Mam wrażenie, że jeśli zaczęłabym o sobie myśleć jako o wybitnej blogerce. Popadłabym w samo zachwyt. Zaczęłaby myśleć, że już nie muszę, skoro jestem wybitna. Czekałaby na to, aż wszystko zrobi się samo. Nie rozwijałabym się, rozwój nie jest potrzebny osobą wybitnym. Nie wiem czy nie straciłabym serca do tego miejsca. Może zwyczajnie przestałoby mi się chcieć. Może uważałabym, że to co miałam do napisania już napisałam. Zdecydowanie wolę myśleć o sobie, że jestem dobra w tym co tu robię. Dla niektórych z Was tylko dobra. Dla mnie, aż dobra. Dlaczego aż dobra. Początkiem tego miejsca kompletnie nie wierzyłam w siebie. Zakładając bloga kierowałam się raczej zdaniem otoczenia. We mnie dopiero tlił się płom...

 Wiecie już, że bardzo inspirują mnie koledzy z programu ,,Autentyczni." Wyciągnęłam coś dla Was. ,,Co zrobiłabym z pieniążkami, gdybym wygrała główną nagrodę w Lotto?" Nie mam pojęcia jest to pytanie, które mnie przerasta. Dlaczego? Ja mam luźny stosunek do pieniądza- to po pierwsze. Przyznaje od jakiegoś czasu żyje tak, żeby zapewnić sobie to na co mam ochotę.  Dlatego nie mam takiej potrzeby na już. Nie marzę o jakimś wypasionym wózku.  Pewnie faktycznie część wygranej ulokowałabym w swoim zdrowiu. Może jakiś wyjazd do sanatorium. Jeśli chodzi o aspekt związany bardziej z moją pasją. Czyli teatrem- jak dużej pomyślałam. Tak wymyśliłam. Wybrałabym się do kolebki teatru i musicalu. Wycieczka na Broadway. Tak, taka najlepiej kilku dniowa. Tak, żebym mogła nacieszyć się tym miejscem. Odwiedzić co najmniej kilka teatrów. Zobaczyć kilka musicali, nie mam pojęcia jakie były by to tytuły. Podejrzewam, że szłabym na żywioł. Brałabym co lecie. Wówczas chyba ważniejsze od tytułu ...

 Mam na tapecie  niepełnosprawność. Czyli coś  co czyni  mnie nie doskonałą, nieIDEALNĄ. A może  jest zupełnie inaczej. Może  niepełnosprawność  czyni  mnie wyjątkową? Tak czy inaczej znalazłam  utwór pasujący do niepełnosprawność. Utwór  nieIDEALNA. Faktycznie  patrząc  na kanony  panującej  urody jestem nieIDEALNA. Mam wózek, jakby  się  nie strać wymykam się  normą. Tak  przyznaję  bardzo  często  szukałam siebie w innych.  Tak szukałam  tej akceptacji. Czy bywam kapryśna jakbym ja miała  to ocenić  na pewno nie. Czy bywam słodka? Nie, nie lubię  ludzi  przesadnie  słodkich.  Raczej  walę  prawdą  między  oczy Autentyczna skoro  walę  prawdą  między oczy.  To tak zdecydowanie jestem autentyczna. Czy bywam przesadna? Tak szczególnie  jak się  w coś  angażuje. Wolę  być  przesadn...

  ,,To że  mam poczucie  humoru.  Oznacza  że  walczę, daje  sobie  prawo do  bycia  niedoskonałą.  Nikt nie  umie  chorować  tego trzeba się  nauczyć. " Takie słowa  padły w serialu.  Ja mogę  je odnieść do siebie. Faktycznie  mam duży dystans do siebie. Mam duże  poczucie  humoru. Wiecie  co właśnie  w tych  momentach kiedy  coś  nie  wychodzi.  Kiedy  daje sobie  prawo  do bycia  niedoskonałą. Wtedy  dzięki  humorowi  jest  mi łatwiej.  Wtedy  kiedy  otoczenie  nie wie jak ma się zachować wobec  mnie humor  też  pomaga. Sytuacja, która  przypominam sobie tak na już. Wiecie, że  Jolka stała  pod latarnią. Pojechałam  do Warszawy.  Przed podróżą  jak zawszę poprosiłam  o dopompowanie kół. Pech  chciał  że  wzięła  się...

 Poruszyłam temat straty. Tego jak dla mnie było to trudne. Czego mi jako dziecku brakowało. Wrócę do utworu ,,Proszę tańcz." Tym razem do występu w ,,The voice of kids." Będę szczera. Oniemiałam, byłam przerażona i podekscytowana jednocześnie. Słysząc jaki utwór Cleo szykuje swoim swoim podopiecznym. Piosenka, absolutny hit, kolos jeśli chodzi o warstwę emocjonalną. Dodatkowo jeszcze oryginalnie wykonywana przez dwójkę ludzi o niepowtarzalnych wokalach. Utwór z dużą rozpiętością dźwięków. Partię śpiewane przez Kayah, wręcz nie do powtórzenia. Magnetyczne, jedyne w swoim rodzaju.  Dawid, który swoim wokalem dodaje ciepła utworowi. Myślałam to są dzieci, młodzi ludzie, młodzi wokaliści. Czy to się może udać? Udało się. Świetnie podzielone partię. Dziewczynki świetnie odnalazły się w partiach Dawida. To, że to one zaśpiewały te fragmenty. Było zaskakujące i bardzo świeże. Barwy wokali równie ciepłe, mocno osadzone, jak w oryginale. Piosenka potraktowana w punkt, nie było w niej...

 Jak powiedzieć dziecku, że  rodzic  nie żyje? Takie pytanie  padło w programie telewizyjnym.  Postanowiłam  je tu zostawić,  może  komuś znów  tym pomogę. Zatem. Nie ma dobrej  odpowiedzi  na to pytanie.  Nie ma dobrego  jednego  sposób, by przekazać takie  informacje dziecku. Jedno  co wam mogę zasugerować  napewno. Powiedzieć  trzeba. Generalnie  trzeba  rozmawiać  z dziećmi na temat tej straty. Najgorsze  co możemy zrobić to  przemilczeć  temat. Pamiętajmy,  że  dziecko wie i rozumiem wiele więcej.  Niżeli  nam dorosłym się  wydaję. Oczywiście tak, tak wszystko  zależy  od wieku  dziecka.  Pamiętajmy  i o tym. Ja miałam  9 lat  kiedy moja mama zmarła.  Miałam  i mam dwie starsze  siostry. Mimo to czułam  się  w tym w tej tragedii  pominięta. Zostawiono mnie  z dwiema córk...

  Sanah na PGE Narodowym. Kulisy. Oglądając widziałam dziewczynę, która cudownie spełnia swoje marzenie. Widziałam jak cudownie realizuje krok po kroku swoją wizję. Widziałam jak cudownie dzieli to marzenie (ze swoimi fanami.) Jednocześnie łącząc pokolenia artystyczne. Pielęgnując piękno polskiej poezji, doceniając wiersze. Dając im nie jako nowe życie. Wniosek pierwszy: Nie słucham Sanah na co dzień. Podświadomość podpowiada mi, że gdy dane mi będzie posłuchać jej na żywo. Poczuje tą magię, pokocham Sanah. Wejdę do jej świata, spojrzę na nią cieplej. ,,Przytulę" ją Sanah sobą i swoją muzyką przekona mnie do siebie. Bardzo tego chce. Jestem na to gotowa, mam w sobie na to przestrzeń, którą chce oddać Sanah. Robię to świadomie i dojrzale. Tym razem nie idę za tłumem. Idę, bo chce tego. Każdy medal ma dwie strony. Wniosek drugi: Wiem, że Sanah jest Artystką, której ja nie będę słuchać stale. Nie chce się do niej przyzwyczaić. Kocham ją odkrywać. Chcę zostawić w niej trochę zagadki d...

 Zadano mi pytanie " Kiedy  Jolce odbiera mówię?" Dzieje się  to  bardzo rzadko. Dotychczas  tak dokumentnie  mowę odebrał  mi musical ,,Upiór w Operze." Wychodząc  z Opery  Podlaskiej. Autentycznie nie widziałam co mam powiedzieć. Moje  emocje  umiejscowione zostały  w szczęce  i żuchwie.  Zęby  ożyły, uderzając  o sobie  rytmicznie. Wszystkie  spektakle, które oglądałam wywarły  na mnie jakieś emocje. Dlaczego zazwyczaj  proszę o nie  zadawanie mi pytania  tuż  po jak było. Zwyczajnie nie odpowiem.  Potrzebuję  być  wtedy  sama ze sobą i dla siebie.  *** Częściej jednak niż  mowę w sytuacjach dla  mnie  ważnych  odbiera  mi  rozum. Kiedy  los stawiał  przed mną  perspektywę poznania  Dawida. Byłam gotowa  wracać z Ciechanowa do Warszawy  tramwajem. Oczywiście rzecz jasna nie  jest to...

 Dziś mam dla Was kolejną polecajkę. Trochę nietypową, tym razem nie będzie to nic konkretnego. Chce zwrócić Waszą uwagę na filmy krótkometrażowe. Bardzo lubię ten rodzaj produkcji. Szkoda, że jest tak mało popularny. Ja go lubię za krótką formę. Filmy tego rodzaju to 20-25 minut. Lubię je też za to, że budzą emocje. Mają w sobie emocje, wciągają odbiorcę. Budzą wiele pytań, nie są oczywiste. Nie podają odbiorcy rozwiązania ,,na talerzu." Lubię ten gatunek też za to, że trzeba go oglądać uważnie. Nie da się tego robić na pół ,,gwizdka." Robiąc jednocześnie obiad. Nie, nie trzeba usiąść i obejrzeć. Gatunek ten budzi we mnie chęć do dyskusji. Zostawia po sobie wiele pytań, analizuje zachowania bohaterów. Zastanawiam się co ja bym zrobiła znajdując się na miejscu bohatera. Obraz jakie widzę na ekranie, często do mnie wracają. Gatunek ten lubię też za mocne historię w nim zawarte. Mocno postawione tragedię, dramaty. Czy też wyraźnie rysujące się szczęście. Bohaterowie też są wyra...

 Mam dla Was polecajkę telewizyjną. Tak jak ja lubisz muzykę, lubisz wywiady. Program TVP2 ,, Gabi Drzewiecka Zaprasza" Jest jak najbardziej dla Ciebie. Dla mnie również, dlaczego warto go oglądać.: Wywiady przeprowadzane w luźny sposób. Rozmowy konkretne, goście ciekawi. Goście znani jednak tacy, którym daleko do bycia celebrytą. Goście mnie znani, których można odkryć. Muzycy, którzy osiągnęli już wielką karierę. Artyści młodego pokolenia, aspirujący do tej wielkiej kariery. Rozmowy pełne kultury i wzajemnego szacunku. Prowadzone na wysokim poziomie w sposób kompetentny. Totalnie mnie wciągające. Tak, zdecydowanie jestem na tak. Tak, to jest to co bardzo lubię. Tak to jest to czego bardzo brakuje mi w telewizji. Tak zdecydowanie chce tego więcej. Prowadzącej Gabi Drzewickiej. Gratuluje programu!!! Gabi jest absolutnie świetna w tym co robi. Całkowicie zaangażowana w to co robi. Kocha muzykę, kocha wywiady, szanuje i czuje swoich rozmówców. Posiada takt i wyczucie, doskonale wie ...

Kochani! Niech Jezus który zmartwychwstaniem przezwycięża zło. Wypełni Nasze serca dobrem i pokorą, Niech radość towarzysząca Nam w te świąteczne dni, Będzie obecna także po świętach. Niech to będą dni pełne miłości i szacunku. Niech to będzie Wasz czas, Czas w którym pozwolicie sobie na odpoczynek. Czas w którym ukochacie rodzinę, Czas w którym ukochacie samych siebie. Wasza J.. Ps. Wracam po świętach.  Zapraszam już w najbliższą środę. 08.04

 Ostatnio miałam okazję  obejrzeć  film ,,Chopin Chopin." Produkcja oceniana dość surowo. Ja zupełnie nie wiem dlaczego. Mnie  oglądało się to dobrze. Film wciągający. Ukazujący wiernie  ostatnie lata życia  kompozytora. Pokazujący nierówną  walkę  z chorobą. Czy też  rozpaczliwe  próby  szukania  miłości. Plus  za obsadę, świetne  plenery  no i autentyczności. Diamentem tego  filmu  jest  dla mnie  Eryk Kulm. Odtwórca roli Fryderyka  Chopina.  Rola majstersztyk, rola mistrzowska. Rola pełna  emocji, trójwymiarowa. Nie odtworzona, a prawdziwa. Postać  nie przerysowana, a dokładnie w punkt. Podobało mi się dosłownie wszystko. Nie czułam  tam gry aktorskiej. Czułam  Fryderyka Chopina. Doskonała  mimika. Emocje w które  uwierzyłam. Kulminacyjne dla mnie momenty. Trafiające  do każdej  komórki mojego ciała. Sceny zatrzymujące  moje osobiste...

 Myślałam,  Będziesz mi jak słońce.   Myślałam,   Będziesz  mi jak miliardy tęcz. Myślałam,  Będziesz  jak letnia burza,  Myślałam,  Wyrośnie kwiat miłości. Myślałam,  Będziesz  jak księżyc  na prywatnym niebie.  Myślałam,  Kocham i z trudem oddycha. Myślałam,  Ja bez ciebie  zginę.  Myślałam,  Tylko ja- umieram bez Ciebie.

 Dziś mam dla Was dwa pytania. Pytania nie łatwe, trochę może filozoficzne. Liczę na to, że zostaną one w waszych myślach. Co to znaczy mieć dobre życie? Myślę, że na to pytanie nie ma jednej odpowiedzi.  Dobre życie to przede wszystkim spokój. Dla mnie osobiście dobre życie to też akceptacja samej siebie.  Dobre życie jest wtedy kiedy się siebie lubi. Kiedy się zna swoje możliwości, kiedy ze swoich pozornych wad potrafi zrobić się  zaletę. Łatwiej się żyje widząc ,,szklankę do połowy pełną." Dobre życie to też stabilność materialna.  Dobre życie to rodzina i przyjaciele. Osoby dla których jesteśmy ważni. Osoby, które dają nam wsparcie. Osoby które koją smutki, dają radość. Dobre życie to też relacje, które tworzymy z tymi osobami. Nasze wspólne radości, ba nawet nasze kłótnie. Dobre życie to też małe przyjemności, które potrafimy sprawiać sami sobie. Dobre życie jest wtedy kiedy nie czekamy na to co da nam los. Tylko żyjemy aktywnie idziemy do przodu, rozwijamy...

 Zadano mi pytanie : ,,jakie jeszcze  tematy poruszam  na blogu?" Dlatego  zostawiam odpowiedź  tu w w tym poście.  Nie będzie  ona  jedno torowa. Kiedy  startowałam  z blogiem. Wiedziałam, że  nie będzie  on tematyczny Szczerze  boje  się  tematyczności.  Mam wrażenie, że  mocno by mnie  to ograniczyło. Konkretna  tematyka bloga zabiłabym moja kreatywność i elastyczność. Starując  widziałam, że  chce  pisać. Wiedziałam, że  to lubię.  Widziałam, że  gdy tego długo  nie robię. Zwyczajnie się  nudzę, frustruje. Wiedziałam  też  już  że piszę  dobrze. Utwierdziła  mnie w tym osoba  pracująca ze słowem.  Nie chciałam  tego  zmarnować. Tematów  jak widzicie  jest wiele. Dlatego, że  chce  żeby  każdy  z Was  znalazł  coś  dla siebie. Jest trochę  muzyki lubię...

Zostaniemy w zakamarkach artyzmu. Dziś pewne stwierdzenie, zasłyszane przez mnie też w telewizji. ,, Sztuka lubi cierpienie." Ciężko się z tym nie zgodzić. Sztuka, a szczególnie muzyka lubi się z cierpieniem. Najprostszy przykład ,, Proszę tańcz. " Kayah i Dawid Kwiatkowskiego. Utwór traktujący o ludzkim przemijaniu mówiąc ładnie. Mówią dosadniej utwór o śmierć, o czymś co jest oczywiste. Czymś co nieuniknione, co czeka każdego z nas. Niby tematyka nie łatwa, niby przygnebiająca. Piosenka staje się hitem, nie ma stacji radiowej, która by jej nie grała. Ludziom, którzy nie słuchają Dawida, utwór przypada do gustu. Wielu z nich nie zwraca uwagi na to iż utwór traktuje o przemijaniu. Wielu nie ma świadomości, iż akcją teledysku jest ostatnie pożegnanie. Mało tego sam Dawid sprytnie wykorzystuje popularność tego utworu. Tworzy na jego fali piosenkę ,,Pali się niebo." Również traktującą o przemijaniu o miłość, której nie przerywa nawet śmierć ukochanego. Piosenka również staj...

 Odpowiem Wam na pytanie, które usłyszałam gdzieś w telewizji. Pytanie takie trochę z przymrużeniem oka. Takie pół żartem pół serio. Jakiego artystę zabrałabym na bezludną wyspę? Nie jednego artystę, co najmniej dwóch lub też dwoje. W zasadzie co myślę na tym to w mojej głowie ukazują się inne twarze. Najczęściej jednak widzę: Ją czyli Kasię Kowalską. Dlaczego? Kasia w zasadzie nie wiem, czemu jest dla mnie uosobieniem siły kobiecej. Jej twórczość pozwoliła mi narysować oczywiście w moich oczach. Kasię jako kobietę silną, twardą, nie poddającą się. Cechy idealne na bezludną wyspę. Poza tym to jak Kasia broni swojej prywatności pokazuje, że mogłabym jej zaufać. Zaufanie tego bez wątpliwości potrzeba na bezludnej wyspie. Kasia byłaby dla mnie też synonimem bezpieczeństwa. Wiedziałabym, że przy niej nie stanie mi się nic złego. Dlaczego? Kasia kocha zwierzęta z wzajemnością. Miłość do zwierząt i od nich jest dla mnie znakiem dobrego serca. Widzę też jego czyli i tu oczywista oczywisto...

 Mamy marzec, wiosna za rogiem. Czyli pora na wiosenne ramówki  w stacjach telewizyjnych. Tak dziś  ,,przychodzę" do Was właśnie  z takim tematem. Zero trudnych tematów, sama rozrywka. Program,  którym niejako  chce Was troszkę  zainteresować. ,,The Traitors. Zdrajcy" Jest częścią  oferty  programowej  TVNu. Będę  szczera  początkowo  myślałam, że nie jest  to pozycja  dla  mnie.  Podchodziłam do  tego formatu z rezerwą. Sama nie wiem  kiedy  i jak, aż  tak ,,wsiąkłam." Pierwszy sezon obejrzałam tylko  dla ,,zabicia czasu." Faktycznie  nudy to tam nie  było. Drugi  sezon do niego podeszłam  z dużą  ciekawością.  Zaczęłam  żyć  konkurencjami. Zastanawiał  mnie  fakt  jak daleko dla pieniędzy.  Można  posunąć się w kłamstwie i manipulowaniu  współgraczem. Trzeci  sezon  ( ten będący w emisji.) Czekała...

Dziś o kolejnej niezwykłej kolaboracji muzycznej. Duet Kamil Bednarek i Staszek z Gór. Utwór ,, Rób tak, żeby Cię cieszyło" Duet bardzo charyzmatyczny, energetyczny, pozytywny. Duet, który cieszy się muzyką. Zarówno Kamilowi jaki Staszkowi, bardzo pasuje ten duet to się czuje. Panowie zgrani, panowie bardzo charakterni, jednak bardzo na równi. Absolutnie żaden się tu nie wybija. Widać za to zgranie i harmonie. Muzyka, tekst, wokal, energia. Wszystko genialnie gra. Piosenka jak dla mnie składająca się z życiowych prawd. Idąc od początku. W natłoku spraw codziennych zapominamy czym jest szczęście. Żyjemy w pośpiechu, szukamy daleko. Zapominamy o chwili wytchnienia i spokoju. Zapominamy, że w naszej naturze nie leży zło. Podążymy na ślepo, nie zawsze śladami własnych stóp. Zamykamy się na ludzi, zamykamy się na ich serca. Nie potrafimy zwolnić, nie potrafimy dać sobie  szans. Nie potrafimy tworzyć tych szans. Czekamy często bezczynnie na to co da nam los. Nie czekajmy (bo możemy tak ...

 Dawid Kwiatkowski znów to zrobił. Ponownie stworzył piosenkę, która skradła moje serce. Ponownie poczułam się po prostu muzycznie ,,przytulona." Dostałam absolutną muzyczną perełkę. Pełną emocji, pełną prawdy.  Utwór ,,Czy wie?" Kolejne osobiste zwierzenia Dawida, a jednak tak bardzo moje. Otwierające moje serce, budzące wiele różnorakich myśli. Fantastycznie, że ta piosenka nie jest jednotorowa. Genialnie, że można ją interpretować tak szeroko. *** Ja widzę ten utwór jako zapis przyjaźni. Takiej na całe życie. Widzę swoich przyjaciół, którzy po prostu są. Oni wiedzą co dla mnie znaczy szczęście. Wiedzą co dla mnie się liczy. Ja wiem, że tworząc takie relacje mam wszystko. Oni wiedzą, że nie ma dla mnie ,,zamkniętych dróg." Widzą, że się nie poddaje, jestem uparta. Dzięki nim zrozumiałam, że mam szczęście. Widzę w niej miłość tą jedyną dla mniej najważniejszą. Niespełnioną miłość, która była dla mnie jak przykry sen. Mimo tego, że wydawało mi się że wiedziałam co robić ...