Strata (nalży o niej rozmawiać.)

 Jak powiedzieć dziecku, że  rodzic  nie żyje?

Takie pytanie  padło w programie telewizyjnym. 
Postanowiłam  je tu zostawić,  może  komuś znów  tym pomogę.

Zatem.

Nie ma dobrej  odpowiedzi  na to pytanie.  Nie ma dobrego  jednego  sposób, by przekazać takie  informacje dziecku.

Jedno  co wam mogę zasugerować  napewno.
Powiedzieć  trzeba.
Generalnie  trzeba  rozmawiać  z dziećmi na temat tej straty. Najgorsze  co możemy zrobić to  przemilczeć  temat.

Pamiętajmy,  że  dziecko wie i rozumiem wiele więcej.  Niżeli  nam dorosłym się  wydaję.
Oczywiście tak, tak wszystko  zależy  od wieku  dziecka.  Pamiętajmy  i o tym.

Ja miałam  9 lat  kiedy moja mama zmarła.  Miałam  i mam dwie starsze  siostry. Mimo to czułam  się  w tym w tej tragedii  pominięta.
Zostawiono mnie  z dwiema córkami  mojej siostry.
Usłyszałam  tylko  wówczas  od dziewczynek ,,Jola  nie  płacz  bo i my będziemy  płakać."
Nie miałam  tej rozmowy,  nie  miałam  przytulenia. Miałam  wrażenie, że  jestem z tym sama. Głowa  zdawała się  mówić, że  ludzie  nie rozumieją  mojej straty.
Koniec  końców  i ja ją wyparłam.

Nie pamiętam  ile to trwało.  Podczas  pogrzebu mamy moje ciotki  zasłoniły  mi trumnę. Ponownie  nikt  ze  mną  nie  rozmawiał.  Znów  poczułam, iż otoczenie  nie rozumie mojej straty.

Osamotnienie i poczucie  straty, której  nikt nie  wypełni.  Uderzyło  we mnie z podwójna  siłą  w kaplicy  kościoła.
Spojrzałam  na zamknięta  już trumnę.
Widziałam, że  mamy  już  nie ma. Wiedziałam  że nie wróci. Wiedziałam, że  mnie nie przytuli.
Bolało  bardzo, wyłam jak  nieludzka  istota.  Pamiętam  tylko wuja  brata mamy. Tuląc  mnie  do siebie  wynosił mnie  z kaplicy.

Było  to potrzebne  i dobre przytulenie. 

Ja jednak  wiedziałam, że  żadne  przytulenie  nie ukoi  mojego  bólu.
Dziś  myślę, że  było  by mi łatwiej gdyby  któraś  z moich sióstr  porozmawiała  ze mną o tej  stracie.

Czy mam do nich o to żal?
Teraz  już  nie,  dużo  czasu upłynęło.

Czy miałam  ten żal wówczas?
Nie wiem,  zwyczajnie  tego nie  pamiętam.

💔💔💔

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Przytulajmy i bądź my przytulani- pewna rozmowa telefoniczna.

Obraz
Dziś chciałabym zadać Wam kilka pytań. Pewnie zastanawiacie się czemu właśnie tak. Dlatego, że mnie już trochę znacie. Teraz ja chcę poznać Was. Moi kochani jak okazujecie uczucia bliskim osobą? Ja odpowiadając Wam na to pytanie, przyznam się do drobnej słabości. Bardzo lubię się przytulać i mimo mojego wieku nie protestuje, gdy ktoś otwiera przed mną swe ramiona. Pewnie pomyślicie, że w moim wiek to trochę obciachach. Ja jednak myślę inaczej. Przytulania to całkiem ludzka potrzeba i ludzki sposób okazywania sympatii. Uważam, że przytulenie należy się każdemu z nas nie zależnie od wieku. Mnie samej gest przytulenia daje poczucie bezpieczeństwa. Poprawia humor w gorszy dzień jeśli taki miewam (a wiecie, że miewam). Dlaczego lubię się przytulać? Sama nie wiem przypuszczam, że dlatego iż ten prosty gest kojarzy mi się z moją mamą. Moi kochani a Wam z czym kojarzy się gest przytulenia i co czujecie przytulając lub będąc przytulanymi? Właśnie ja nie powiedziałam co czuje kiedy ja pr...
Czytaj więcej

Tak to była nasza wspólna radość. Historia jednego zdjęcia

Obraz
  Obserwując relacje  Dawida  z fanami. Wiedziałam  jedno zrobię  wszystko  by go poznać. Tak to też się udało.  Czy jestem  szczęśliwa? Niezmiernie. Moich  uczuć  nie da się  opisać. Postaram  się Wam je  oddać. Najwierniej  jak  tylko się da. Mam nadzieję, że je poczujecie. Koncert  był  plenerowy.  Pani  pracująca w ekipie  Dawida  powiedziała, że  jak  najbardziej  Dawid  wyjdzie  po koncercie. Nie potrafiła udzielić  informacji, gdzie  dokładnie wyjdzie.  Przemieściliśmy się  zatem na  tyły  sceny.  Tam  gdzie  parkowany busy. Liczyła  na to że  uda się  złapać  Dawida  wsiadającego do auta. Minuty zdawały się zamieniać w godziny. Busy w końcu  odpaliły,  zaczęły  manewrować  do wyjazdu. Dawid  właśnie  wtedy  musiał  wziąść. Powiem  szczerz...
Czytaj więcej

Wieczór z ,, monopolem emocji." Koncert Janka Traczyka

Obraz
  Dla tych którzy są ze mną od początku, będzie to fajny powrót do mych koncertowych początków. Tak było i dla mnie, wieczór o którym Wam opowiem to fajna podróż do Joli sprzed kilku lat.  Natomiast dla tych, którzy czytają mnie od niedawna. Postać Janka Traczyka będzie nowa. Przyjemnie było wrócić na koncert Janka po przerwie. Cieszę się, że był to koncert w mojej ulubionej formie. (Tak Janek bo ufam, że to czytasz taką formę lubię najbardziej.) Ulubiona forma koncertu to po prostu Janek i pianino. Czasem mniej znaczy więcej. Mnie takiej więcej w zupełności wystarczy. Cudownie było, po raz kolejny odpłynęłam. Zapomniałam o Bożym świecie, było mi tak po prostu błogo. Czułam szczęście takie bezwarunkowe, czułam spokój. Musiałam się bardzo pilnować, by nie usnąć. (Siedziałam bowiem na scenie centralnie na przeciwko Janka. Tak dobrych widoków to ja jeszcze nie miałam.) Broniłam się bardzo przed tym miejscem. Nie mniej jednak cieszę się, że miałam Janka tak blisko. Bowiem na jego ...
Czytaj więcej