Opowiadania Joli

Zgadzam się z tym co przeczytacie na zdjęciu. Ja mam te ,,akcesoria" i żyje mi się całkiem dobrze. Jest rodzina i fajnie, że jest, są przyjaciele i fanie, że są. Kiedyś usłyszałam, że przyjaciele są po to by uzupełnić rodzinę. Chyba tak jest, przyjaciele to też taka rodzina z wyboru. Jedna ukochana osoba tak zdecydowanie jedna- jest. Nie jest łatwo, ale mimo wszystko cieszę się, że jest. Podróże tak je kocham bezgranicznie- dają tak niesamowite poczucie wolności. Cudownie ładują akumulatory, dają powiew świeżości. Celowo pominęłam książki. Ja książki dodam sobie jako te małe przyjemność. Przyjemności, które sprawiają, że lubię swoje życie każdego dnia.  Uważam, że każdy powinien mieć takie swoje małe przyjemności. Powinien sobie na nie pozwalać nie zważając uwagi na koszty. Małe przyjemności to rzeczy często pospolite. Często od siebie dla siebie. Takie, które pozwalają docenić samą siebie. Ja je mam, dobrze mi z nimi. Potrafię się do nich przyznać, potrafię je nazwać. Lubię je, a...

 Praca nad blogiem to też obserwacja mediów społecznościowych.  Tak właśnie jeden kafelek ze story Sandry Kubickiej, przykuł moją uwagę.  Trafiło do mnie powiedzenie na nim zawarte.:  ,,Chcesz wiedzieć jaki jest mężczyzna. Spójrz na uśmiech jego kobiety."  Piękne w swej prostocie.  Słowa nad którymi powinien zatrzymać się mężczyzna. Chłopak, narzeczony, mąż, nawet przyjaciel. Każda kobieta powinna móc uśmiechać się dzięki mężczyźnie. Uśmiech to najpiękniejsza biżuteria kobiety, czy nie prawda? Szczerze mówiąc ja marzę by trafić na mężczyznę, którego obecność pozwoli mi na uśmiech. Póki co nie pamiętam kiedy mężczyzna na którym mi zależało wywołał uśmiech. Jeśli nawet uśmiech był. Był krótkotrwałe jego miejsce szybko zajmowała niepewność jutro. Nie pewność uczuć tej drugiej strony. Nieświadomość tego co się dzieje.  Tak jest dziś ja chyba nie mam na to siły. Ja chcę tylko spokoju pewności uczucia i uśmiechu.  Czy to tak dużo?  Dla mnie nie. Je...

  Zostawiłam Wam polecajke z książką ,,Właśnie że tak! Nigdy w życiu 20 lat później." Dlatego może  porozmawiamy o upływie  czasu. Czy przeszkadza mi upływ  czas? Czy mam problem z tym, że czas ucieka? Większość  z was  pewnie pomyślałam, by że tak. Każda  kobieta ma z tym  mniejszy bądź większy problem. Ja powiem, że  lubię  upływający czas. Nie  mam z nim problemu. Tak było jest  i będzie to normalne. Zaakceptowałam ten fakt i nie cofam czasu. Jego upływanie  lubię  za to co mi dał. Dał  mi  wiele  doświadczenie życiowych. Dał  mi akceptację  swojej  niepełnosprawność. Poczułam się  dobrze  sama ze sobą. Dał  mi pasję, która  przyniosła ze sobą  odwagę. Pozwolił  spełnić  wiele marzeń. Mniejszych i większych. Pozwolił  poczuć  że  mam życie w swoich  rękach.  Robić  rzeczy  dla siebie. Tak jak ja tego chce i t...

  Książka ,,Właśnie, że tak! Nigdy w życiu 20 lat później." Katarzyny Grocholi. Nie będzie laurki, będzie za to rozczarowanie. Nie porwał mnie ten tytuł, podobnie jak pierwsza część. Powieść schematyczna. Pierwsza część należała do Judyty. Druga zaś tu zdecydowanie pierwsze skrzypce gra córka Judyty- Tosia. Typowa wręcz przewidywalna zmiana pokoleń. Córka z niewielkim różnicami powiela, życie matki. Nic nowego, brak mi tu czegoś świeżego. Jakiegoś efektu WOW. Subtelne różnice, dla mnie są za subtelne. Ponownie wraca do nas motyw porzuconej kobiety. Ponownie jest początek nowego życia. Ponownie jest motyw miłości. Ponownie jest motyw tajemnicy ze strony nowego mężczyzny w życiu głównej bohaterki. Tych ponownie mogłabym mnożyć i mnożyć.   Wątki dla mnie są zbyt przewidywalne. Całość znów jest utrzymana w komediowej konwencji. Komedia jeśli mam szukać plusów tego powrotu na rynek wydawniczy. Komedia jest tym plusem. Judyta i jej Matka zostały po raz kolejny fajnie przerysowane. ...

  Zacznę  trochę  odbiegając  od tematu.  Ostatnio  poczułam, życie  bywa piękne. Muzyka pozwala poczuć  to piękno. Daję  szczęście, daje  beztroskę. Często też  przenosi w czasie. Tak było  w sobotę  03.10.2026r. Tribute  to Maanam. Powiedzieć że był to koncert. To za mało, to tak jakby  nic nie  powiedzieć. Widziałam  miłości  do Kory, widziałam  szacunek do muzyki.  Zostałam  otulona  pięknymi  dźwiękami. Poczułam, że to dobry czas i dobre  miejsce. Wokal  Kamili sprawił, że poczułam wyjątkowość piosenek ,,Maanamu." Odżyła  moja fascynacja tymi  utworami. Widziałam i słyszałam  piękne  w czystej postaci. Chciałam  żeby  to piękno  po prostu  trwało. Każdy  wyśpiewany  i zagrany  tego  wieczoru dźwięk zachwycał  mnie  bez  reszty. Nic  innego  nie miało  znaczenia. O...

 Początek października, dla mnie jako fana Dawida Kwiatkowskiego to istotny czas. Czas premiery płyty ,,Południe." Zamówiłam krążek w preordeżę. Posiadam go już od trzydziestego września. Wracam do niego regularnie, mimo wszystko dalej nie wiem co powiedzieć. ,,Południe" jest albumem dojrzałego artysty. Jest albumem dojrzałego mężczyzny- to się czuje. Nie ma już chłopca. Dawid po raz kolejny pokazuje rozwój artystyczny. Doskonale łącząc to z dojrzałością życiową. Płyta wciąga, zostaje z słuchaczem nawet po wyjęciu z odtwarzacza. Płyta jest absolutnie dopracowana. Będę absolutnie szczera. Dla mnie jest to najlepszy krążek w dyskografii Dawida. Miałam nadzieje, że wydawnictwo będzie utrzymana w klimacie singli: ,,Proszę tańcz" i ,,Pali się niebo." Nie zawiodłam się- tak właśnie jest.  Utwory na niej zawarte to ballady. Utrzymujące klimat intymności, nostalgii miłości. Dialogu Dawida ze słuchaczem. Dialogu na temat życia, dialogu poważnego, głębokiego. Pokuszę się nawe...