Opowiadania Joli

  „Muzyka niesie wspomnienia” Nie wiem, co Wy o tym myślicie, ale dla mnie jest to absolutna prawda. Dla mnie wspomnienia, jakie niesie ze sobą muzyka, nie są obrazami konkretnych sytuacji. Zwyczajowo są to wspomnienia emocji. Kiedy słucham Dawid Kwiatkowski i Kasia Kowalska, wraca do mnie radość, jaką czułam, bawiąc się na ich koncertach. Czuję ciepło, jakie dają bezwarunkowo fanom. Kiedy słucham Michał Wiśniewski, wraca do mnie ogromne poczucie szacunku. Pewnie mi nie uwierzycie, ale Michał jest niesamowicie inteligentnym człowiekiem. Kiedy w radiu słyszę Enej, każdorazowo w głowie pojawiają mi się słowa: „Nie do wiary, jak dobrze można się bawić na koncercie, na którym znalazło się przez przypadek”. Kiedy słucham mojego ukochanego Queen, czuję autentyczną wdzięczność za piękno muzyki. Jest mi żal, że nigdy nie usłyszę Freddie Mercury na żywo. Mam w sobie poczucie pustki i straty. Minęłam się w ziemskim życiu z kimś absolutnie jedynym, niepowtarzalnym i wyjątkowym. Automatycznie ...

 Dziś mam dla Was pytanie. Takie z gatunku pół na pół. Jak wiadomo, każdy medal ma dwie strony. Ten życiowy też. Co będziemy pamiętać z tego życia? Pewnością jest to, że będę pamiętać wszystko to, co dobre. Każde spełniające się marzenie. Każdy obejrzany spektakl. Każdy koncert, którego byłam częścią. Każdą odśpiewaną z artystą piosenkę. Już zawsze pamiętać będę spotkanie z Dawidem Kwiatkowskim. Podobnie jak spotkanie z Kasią Kowalską czy Panią Edytą Geppert. Czy też z człowiekiem budzącym kontrowersje — Michałem Wiśniewskim. Zostanie ze mną na zawsze przytulenie Kamila Bednarka i kwiatuszek. Najcudowniejszy prezent z okazji Dnia Kobiet. Jak mowa o prezentach, to od razu wraca do mnie obraz Jerzego Grzechnika dedykującego mi utwór „Lubię wracać tam, gdzie byłem”. Piękny prezent urodzinowy, budzący ciepło i uśmiech do dziś. Jureczku, dziękuję. Zawsze powiem, że w przypadku wszystkich tych ludzi było warto. Ciepło i szacunek płynący od nich napawają mnie czystą radością. Nigdy nie za...

 Dziś, w środku nocy, kiedy po raz wtóry nie mogłam spać, oglądałam seriale i wtedy trafiłam na utwór „Kosmos” zespołu PHERO. Sama nie wiem do końca, co sprawiło, że ten utwór tak mnie ujął. Może tekst, może muzyka, może Chris Cugowski i jego ciepła, spokojna barwa głosu. A może po prostu fakt, że wszystko jest tutaj spójne. Tej piosenki naprawdę dobrze się słucha. Wpada w ucho i przyciąga. Ja na przykład zaczęłam się zastanawiać, co byłoby moim prywatnym „Kosmosem”. Myślę, że nie będę oryginalna, jeśli powiem, że kosmosem jest każda relacja. Chciałabym stworzyć właśnie taką, w której ktoś będzie dla mnie. Chciałabym usłyszeć: „Zrobię to dla Ciebie”. Chciałabym nie musieć zabiegać o kontakt. Nie być na końcu czyjegoś zeszytu z zajętościami. Chciałabym nie być sama z moimi „demonami”. Fajnie byłoby móc je z kimś dzielić. Fajnie byłoby przytulać się w chwilach strachu. Fajnie byłoby wzajemnie poznawać swoje sny. Fajnie byłoby, gdyby ktoś znał mój strach. Samą swoją obecnością sprawia...

,,Nie raz ludzie  boją się rozmawiać, bo nie wiedzą jak zacząć. " Takie  słowa  padły  w jednym z seriali. Zgadzam się z nimi w 100%. Bać się  jest  rzeczą ludzką.  Jednocześnie wiem, że  tylko szczera  rozmowa jest kluczem do relacji inaczej się  po prostu nie da. Wiem  co  mówię.  Mogę  nawet  powiedzieć, że  przerabiam to teraz sama na sobie. Jestem  w relacji wydawałoby się  mogło  dla mnie  komfortowej, bo z długim stażem. Okazuje się, że  nie  ma  to jednak znacznie.  Kiedy wchodzi się  na kolejny  etap znajomości. Może  jest  ciut  łatwiej, bo możemy przewidzieć swoje reakcję. Rozmowy przychodzą  nam naturalniej, bo czujemy się  bezpiecznie w tej relacji. Nie mniej  jednak.  Relacja ta też  miała  swój początek. Jak było  wtedy? Faktycznie  nie  miałam  pojęcia  jak zacząć. Unikałam ...

 Dziś mam dla Was kolejną telewizyjną polecajkę. Program, który uwielbiam, jest obowiązkowym punktem każdej mojej niedzieli. Było mi autentycznie żal, kiedy zaprzestano jego emisji. Kiedy natomiast grupa TVN zdecydowała o wznowieniu formatu, nie kryłam radości. Uwaga, uwaga — na karty mojego bloga wpada właśnie kilka słów ode mnie na temat programu „Ostre cięcie”. Uwielbiam Andrzeja i Tomka. Kocham ich charyzmę i poczucie humoru. Uwielbiam ich nieugiętość, brak kompromisów i półśrodków. Idą jak taran po swoje. Są fryzjerami i psychologami jednocześnie. Ja widzę w nich artystów fryzjerstwa. Dla nich włosy to materiał na sztukę. Kochają to, co robią, i kochają klientów. Klienci odwzajemniają to uczucie — czuć tę chemię. Wydobywają z włosów ich niepowtarzalne piękno. Gdyby więcej fryzjerów podchodziło do zawodu tak jak oni, włosy byłyby piękniejsze, bo traktowane po królewsku. Sam program to format pokrewny do „Kuchennych rewolucji”, tyle że panowie odwiedzają salony fryzjerskie w cał...

Post dodatkowy, temat bardzo ważny. Obejrzyjcie proszę rolkę Agaty Roczniak. Kobiety, którą ja bardzo sobie cenie. Kobieta, która mimo niepełnosprawności, żyje walczy o prawa osób z niepełnosprawnościami.(Czy również i moje. Dlatego i ja zabiorę głos.) Edukuje, jest mądrą i świadomą kobietą. Mnie zmroziło, nie mam pojęcia czy było mi przykro, czy byłam zła. Pytam się jak długo jeszcze to my osoby z niepełnosprawnościami będziemy musieli sprawdzać dostępność obiektów kultury? Czy naprawdę to my musimy to robić? Czy nie powinno być tak, że to organizatorzy wydarzenia powinni zadbać o dostępność? Tłumaczenie się tym, że lokalizacja wydarzenia była znana od początku. ( Inaczej rzecz biorąc to tak jak by powiedziano Agacie to Pani jest na wózku. Pani powinna brać pod uwagę schody. Najlepiej w ogóle gdyby to Pani sama się po nich wniosła. ) Postawa niewybaczalna Pomoc jaką zaproponowano Agacie nie jest próbą pomocy. Jest faktycznie upokorzeniem, brakiem wyczucia.  Ja doskonale rozumiem A...