Opowiadania Joli

 Ostatnio miałam okazję  obejrzeć  film ,,Chopin Chopin." Produkcja oceniana dość surowo. Ja zupełnie nie wiem dlaczego. Mnie  oglądało się to dobrze. Film wciągający. Ukazujący wiernie  ostatnie lata życia  kompozytora. Pokazujący nierówną  walkę  z chorobą. Czy też  rozpaczliwe  próby  szukania  miłości. Plus  za obsadę, świetne  plenery  no i autentyczności. Diamentem tego  filmu  jest  dla mnie  Eryk Kulm. Odtwórca roli Fryderyka  Chopina.  Rola majstersztyk, rola mistrzowska. Rola pełna  emocji, trójwymiarowa. Nie odtworzona, a prawdziwa. Postać  nie przerysowana, a dokładnie w punkt. Podobało mi się dosłownie wszystko. Nie czułam  tam gry aktorskiej. Czułam  Fryderyka Chopina. Doskonała  mimika. Emocje w które  uwierzyłam. Kulminacyjne dla mnie momenty. Trafiające  do każdej  komórki mojego ciała. Sceny zatrzymujące  moje osobiste...

 Myślałam,  Będziesz mi jak słońce.   Myślałam,   Będziesz  mi jak miliardy tęcz. Myślałam,  Będziesz  jak letnia burza,  Myślałam,  Wyrośnie kwiat miłości. Myślałam,  Będziesz  jak księżyc  na prywatnym niebie.  Myślałam,  Kocham i z trudem oddycha. Myślałam,  Ja bez ciebie  zginę.  Myślałam,  Tylko ja- umieram bez Ciebie.

 Dziś mam dla Was dwa pytania. Pytania nie łatwe, trochę może filozoficzne. Liczę na to, że zostaną one w waszych myślach. Co to znaczy mieć dobre życie? Myślę, że na to pytanie nie ma jednej odpowiedzi.  Dobre życie to przede wszystkim spokój. Dla mnie osobiście dobre życie to też akceptacja samej siebie.  Dobre życie jest wtedy kiedy się siebie lubi. Kiedy się zna swoje możliwości, kiedy ze swoich pozornych wad potrafi zrobić się  zaletę. Łatwiej się żyje widząc ,,szklankę do połowy pełną." Dobre życie to też stabilność materialna.  Dobre życie to rodzina i przyjaciele. Osoby dla których jesteśmy ważni. Osoby, które dają nam wsparcie. Osoby które koją smutki, dają radość. Dobre życie to też relacje, które tworzymy z tymi osobami. Nasze wspólne radości, ba nawet nasze kłótnie. Dobre życie to też małe przyjemności, które potrafimy sprawiać sami sobie. Dobre życie jest wtedy kiedy nie czekamy na to co da nam los. Tylko żyjemy aktywnie idziemy do przodu, rozwijamy...

 Zadano mi pytanie : ,,jakie jeszcze  tematy poruszam  na blogu?" Dlatego  zostawiam odpowiedź  tu w w tym poście.  Nie będzie  ona  jedno torowa. Kiedy  startowałam  z blogiem. Wiedziałam, że  nie będzie  on tematyczny Szczerze  boje  się  tematyczności.  Mam wrażenie, że  mocno by mnie  to ograniczyło. Konkretna  tematyka bloga zabiłabym moja kreatywność i elastyczność. Starując  widziałam, że  chce  pisać. Wiedziałam, że  to lubię.  Widziałam, że  gdy tego długo  nie robię. Zwyczajnie się  nudzę, frustruje. Wiedziałam  też  już  że piszę  dobrze. Utwierdziła  mnie w tym osoba  pracująca ze słowem.  Nie chciałam  tego  zmarnować. Tematów  jak widzicie  jest wiele. Dlatego, że  chce  żeby  każdy  z Was  znalazł  coś  dla siebie. Jest trochę  muzyki lubię...

Zostaniemy w zakamarkach artyzmu. Dziś pewne stwierdzenie, zasłyszane przez mnie też w telewizji. ,, Sztuka lubi cierpienie." Ciężko się z tym nie zgodzić. Sztuka, a szczególnie muzyka lubi się z cierpieniem. Najprostszy przykład ,, Proszę tańcz. " Kayah i Dawid Kwiatkowskiego. Utwór traktujący o ludzkim przemijaniu mówiąc ładnie. Mówią dosadniej utwór o śmierć, o czymś co jest oczywiste. Czymś co nieuniknione, co czeka każdego z nas. Niby tematyka nie łatwa, niby przygnebiająca. Piosenka staje się hitem, nie ma stacji radiowej, która by jej nie grała. Ludziom, którzy nie słuchają Dawida, utwór przypada do gustu. Wielu z nich nie zwraca uwagi na to iż utwór traktuje o przemijaniu. Wielu nie ma świadomości, iż akcją teledysku jest ostatnie pożegnanie. Mało tego sam Dawid sprytnie wykorzystuje popularność tego utworu. Tworzy na jego fali piosenkę ,,Pali się niebo." Również traktującą o przemijaniu o miłość, której nie przerywa nawet śmierć ukochanego. Piosenka również staj...

 Odpowiem Wam na pytanie, które usłyszałam gdzieś w telewizji. Pytanie takie trochę z przymrużeniem oka. Takie pół żartem pół serio. Jakiego artystę zabrałabym na bezludną wyspę? Nie jednego artystę, co najmniej dwóch lub też dwoje. W zasadzie co myślę na tym to w mojej głowie ukazują się inne twarze. Najczęściej jednak widzę: Ją czyli Kasię Kowalską. Dlaczego? Kasia w zasadzie nie wiem, czemu jest dla mnie uosobieniem siły kobiecej. Jej twórczość pozwoliła mi narysować oczywiście w moich oczach. Kasię jako kobietę silną, twardą, nie poddającą się. Cechy idealne na bezludną wyspę. Poza tym to jak Kasia broni swojej prywatności pokazuje, że mogłabym jej zaufać. Zaufanie tego bez wątpliwości potrzeba na bezludnej wyspie. Kasia byłaby dla mnie też synonimem bezpieczeństwa. Wiedziałabym, że przy niej nie stanie mi się nic złego. Dlaczego? Kasia kocha zwierzęta z wzajemnością. Miłość do zwierząt i od nich jest dla mnie znakiem dobrego serca. Widzę też jego czyli i tu oczywista oczywisto...