Opowiadania Joli

  ,,To że  mam poczucie  humoru.  Oznacza  że  walczę, daje  sobie  prawo do  bycia  niedoskonałą.  Nikt nie  umie  chorować  tego trzeba się  nauczyć. " Takie słowa  padły w serialu.  Ja mogę  je odnieść do siebie. Faktycznie  mam duży dystans do siebie. Mam duże  poczucie  humoru. Wiecie  co właśnie  w tych  momentach kiedy  coś  nie  wychodzi.  Kiedy  daje sobie  prawo  do bycia  niedoskonałą. Wtedy  dzięki  humorowi  jest  mi łatwiej.  Wtedy  kiedy  otoczenie  nie wie jak ma się zachować wobec  mnie humor  też  pomaga. Sytuacja, która  przypominam sobie tak na już. Wiecie, że  Jolka stała  pod latarnią. Pojechałam  do Warszawy.  Przed podróżą  jak zawszę poprosiłam  o dopompowanie kół. Pech  chciał  że  wzięła  się...

 Poruszyłam temat straty. Tego jak dla mnie było to trudne. Czego mi jako dziecku brakowało. Wrócę do utworu ,,Proszę tańcz." Tym razem do występu w ,,The voice of kids." Będę szczera. Oniemiałam, byłam przerażona i podekscytowana jednocześnie. Słysząc jaki utwór Cleo szykuje swoim swoim podopiecznym. Piosenka, absolutny hit, kolos jeśli chodzi o warstwę emocjonalną. Dodatkowo jeszcze oryginalnie wykonywana przez dwójkę ludzi o niepowtarzalnych wokalach. Utwór z dużą rozpiętością dźwięków. Partię śpiewane przez Kayah, wręcz nie do powtórzenia. Magnetyczne, jedyne w swoim rodzaju.  Dawid, który swoim wokalem dodaje ciepła utworowi. Myślałam to są dzieci, młodzi ludzie, młodzi wokaliści. Czy to się może udać? Udało się. Świetnie podzielone partię. Dziewczynki świetnie odnalazły się w partiach Dawida. To, że to one zaśpiewały te fragmenty. Było zaskakujące i bardzo świeże. Barwy wokali równie ciepłe, mocno osadzone, jak w oryginale. Piosenka potraktowana w punkt, nie było w niej...

 Jak powiedzieć dziecku, że  rodzic  nie żyje? Takie pytanie  padło w programie telewizyjnym.  Postanowiłam  je tu zostawić,  może  komuś znów  tym pomogę. Zatem. Nie ma dobrej  odpowiedzi  na to pytanie.  Nie ma dobrego  jednego  sposób, by przekazać takie  informacje dziecku. Jedno  co wam mogę zasugerować  napewno. Powiedzieć  trzeba. Generalnie  trzeba  rozmawiać  z dziećmi na temat tej straty. Najgorsze  co możemy zrobić to  przemilczeć  temat. Pamiętajmy,  że  dziecko wie i rozumiem wiele więcej.  Niżeli  nam dorosłym się  wydaję. Oczywiście tak, tak wszystko  zależy  od wieku  dziecka.  Pamiętajmy  i o tym. Ja miałam  9 lat  kiedy moja mama zmarła.  Miałam  i mam dwie starsze  siostry. Mimo to czułam  się  w tym w tej tragedii  pominięta. Zostawiono mnie  z dwiema córk...

  Sanah na PGE Narodowym. Kulisy. Oglądając widziałam dziewczynę, która cudownie spełnia swoje marzenie. Widziałam jak cudownie realizuje krok po kroku swoją wizję. Widziałam jak cudownie dzieli to marzenie (ze swoimi fanami.) Jednocześnie łącząc pokolenia artystyczne. Pielęgnując piękno polskiej poezji, doceniając wiersze. Dając im nie jako nowe życie. Wniosek pierwszy: Nie słucham Sanah na co dzień. Podświadomość podpowiada mi, że gdy dane mi będzie posłuchać jej na żywo. Poczuje tą magię, pokocham Sanah. Wejdę do jej świata, spojrzę na nią cieplej. ,,Przytulę" ją Sanah sobą i swoją muzyką przekona mnie do siebie. Bardzo tego chce. Jestem na to gotowa, mam w sobie na to przestrzeń, którą chce oddać Sanah. Robię to świadomie i dojrzale. Tym razem nie idę za tłumem. Idę, bo chce tego. Każdy medal ma dwie strony. Wniosek drugi: Wiem, że Sanah jest Artystką, której ja nie będę słuchać stale. Nie chce się do niej przyzwyczaić. Kocham ją odkrywać. Chcę zostawić w niej trochę zagadki d...

 Zadano mi pytanie " Kiedy  Jolce odbiera mówię?" Dzieje się  to  bardzo rzadko. Dotychczas  tak dokumentnie  mowę odebrał  mi musical ,,Upiór w Operze." Wychodząc  z Opery  Podlaskiej. Autentycznie nie widziałam co mam powiedzieć. Moje  emocje  umiejscowione zostały  w szczęce  i żuchwie.  Zęby  ożyły, uderzając  o sobie  rytmicznie. Wszystkie  spektakle, które oglądałam wywarły  na mnie jakieś emocje. Dlaczego zazwyczaj  proszę o nie  zadawanie mi pytania  tuż  po jak było. Zwyczajnie nie odpowiem.  Potrzebuję  być  wtedy  sama ze sobą i dla siebie.  *** Częściej jednak niż  mowę w sytuacjach dla  mnie  ważnych  odbiera  mi  rozum. Kiedy  los stawiał  przed mną  perspektywę poznania  Dawida. Byłam gotowa  wracać z Ciechanowa do Warszawy  tramwajem. Oczywiście rzecz jasna nie  jest to...

 Dziś mam dla Was kolejną polecajkę. Trochę nietypową, tym razem nie będzie to nic konkretnego. Chce zwrócić Waszą uwagę na filmy krótkometrażowe. Bardzo lubię ten rodzaj produkcji. Szkoda, że jest tak mało popularny. Ja go lubię za krótką formę. Filmy tego rodzaju to 20-25 minut. Lubię je też za to, że budzą emocje. Mają w sobie emocje, wciągają odbiorcę. Budzą wiele pytań, nie są oczywiste. Nie podają odbiorcy rozwiązania ,,na talerzu." Lubię ten gatunek też za to, że trzeba go oglądać uważnie. Nie da się tego robić na pół ,,gwizdka." Robiąc jednocześnie obiad. Nie, nie trzeba usiąść i obejrzeć. Gatunek ten budzi we mnie chęć do dyskusji. Zostawia po sobie wiele pytań, analizuje zachowania bohaterów. Zastanawiam się co ja bym zrobiła znajdując się na miejscu bohatera. Obraz jakie widzę na ekranie, często do mnie wracają. Gatunek ten lubię też za mocne historię w nim zawarte. Mocno postawione tragedię, dramaty. Czy też wyraźnie rysujące się szczęście. Bohaterowie też są wyra...