Apel

 Jest taki utwór, dziś się na nim skupię. Konkretnie na dwóch linijkach jego refrenu.:


,,Zanim spadnie deszcz

Nade mną czarne chmury i w oczach mam tylko czerń

Wejdź raz w moje buty i spróbuj przez bagno przejść..."

Kuban - Zanim Spadnie Deszcz ft. Mrozu


Czemu akurat ten fragment?

Jest bardzo życiowy, do szpiku kości prawdziwy. Ja zrobię z niego „przestrogę” dla wszystkich tych, którzy dają rady.

Nie dawajcie rad. Spróbujcie po prostu wysłuchać. Czasem ta druga strona potrzebuje tylko wysłuchania, wsparcia i akceptacji. Czasem jest tak, że ten deszcz musi spaść. Musimy przejść przez bagno.

Nie pokazujcie, że wiecie lepiej. Nie wiecie. Nie wiecie, bo nie czujecie tak jak ja. Nie jesteście w moim fragmencie życia.

Rozmawiajmy ze sobą jak partnerzy. Niech to będzie dialog równych sobie osób. Nie wywyższajcie się. Pamiętajmy, że każdy z nas musi uczyć się na własnych błędach. Nawet osoba z niepełnosprawnością.

Niestety nasze rodziny i opiekunowie często tego nie rozumieją. Traktują nas jak duże dzieci. Wydaje im się, że nie mamy prawa do błędów. Roztaczają nad nami klosz bezpieczeństwa. Myślą o naszym życiu jak o czymś, co należy do nich.

Przecież my zawsze będziemy przy rodzinie. Tak im się wydaje. Wydaje im się również, że wiedzą lepiej, czego lub kogo potrzebujemy. Oceniają nasze wybory, a przychodzi im to bardzo łatwo. Wmawiają nam brak odpowiedzialności. Tylko gdzie mamy się jej nauczyć, skoro prowadzimy bezstresowe życie? Takie łatwe i przyjemne...

Na Boga, aż się we mnie gotuje!

Niestety są to moje doświadczenia życiowe. Wiem jednak, że nie tylko moje.

Dlatego apeluję do wszystkich rodziców, opiekunów i rodzin.

Zanim zaczniecie roztaczać te czarne chmury, włóżcie nasze buty. Przejdźcie nasze bagno. Zobaczcie, jak bardzo pragniemy kawałka własnego świata. Jak bardzo chcemy być kochani, akceptowani i szczęśliwi.

Zobaczcie, jak bardzo nie jesteśmy już dziećmi. Dla Was czas się zatrzymał, dla nas nie. Jesteśmy dorośli!

Włóżcie nasze buty. Zobaczcie, że nasze życie nie jest takim „Moulin Rouge”, jak Wam się wydaje. Poczujcie świat tak mocno, jak my go czujemy. Kochaliście kiedyś tak, że aż boli? My zazwyczaj tak kochamy. Cieszyliście się kiedyś swoją pasją? Zobaczcie, ile mamy w sobie miłości i radości.

Pozwólcie nam na to. Weźcie nas za rękę. Bądźmy w tym razem. Nie bądźcie dla nas przeszkodą, nawet jeśli wynika to z troski.


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Przytulajmy i bądź my przytulani- pewna rozmowa telefoniczna.

Obraz
Dziś chciałabym zadać Wam kilka pytań. Pewnie zastanawiacie się czemu właśnie tak. Dlatego, że mnie już trochę znacie. Teraz ja chcę poznać Was. Moi kochani jak okazujecie uczucia bliskim osobą? Ja odpowiadając Wam na to pytanie, przyznam się do drobnej słabości. Bardzo lubię się przytulać i mimo mojego wieku nie protestuje, gdy ktoś otwiera przed mną swe ramiona. Pewnie pomyślicie, że w moim wiek to trochę obciachach. Ja jednak myślę inaczej. Przytulania to całkiem ludzka potrzeba i ludzki sposób okazywania sympatii. Uważam, że przytulenie należy się każdemu z nas nie zależnie od wieku. Mnie samej gest przytulenia daje poczucie bezpieczeństwa. Poprawia humor w gorszy dzień jeśli taki miewam (a wiecie, że miewam). Dlaczego lubię się przytulać? Sama nie wiem przypuszczam, że dlatego iż ten prosty gest kojarzy mi się z moją mamą. Moi kochani a Wam z czym kojarzy się gest przytulenia i co czujecie przytulając lub będąc przytulanymi? Właśnie ja nie powiedziałam co czuje kiedy ja pr...
Czytaj więcej

Tak to była nasza wspólna radość. Historia jednego zdjęcia

Obraz
  Obserwując relacje  Dawida  z fanami. Wiedziałam  jedno zrobię  wszystko  by go poznać. Tak to też się udało.  Czy jestem  szczęśliwa? Niezmiernie. Moich  uczuć  nie da się  opisać. Postaram  się Wam je  oddać. Najwierniej  jak  tylko się da. Mam nadzieję, że je poczujecie. Koncert  był  plenerowy.  Pani  pracująca w ekipie  Dawida  powiedziała, że  jak  najbardziej  Dawid  wyjdzie  po koncercie. Nie potrafiła udzielić  informacji, gdzie  dokładnie wyjdzie.  Przemieściliśmy się  zatem na  tyły  sceny.  Tam  gdzie  parkowany busy. Liczyła  na to że  uda się  złapać  Dawida  wsiadającego do auta. Minuty zdawały się zamieniać w godziny. Busy w końcu  odpaliły,  zaczęły  manewrować  do wyjazdu. Dawid  właśnie  wtedy  musiał  wziąść. Powiem  szczerz...
Czytaj więcej

Wieczór z ,, monopolem emocji." Koncert Janka Traczyka

Obraz
  Dla tych którzy są ze mną od początku, będzie to fajny powrót do mych koncertowych początków. Tak było i dla mnie, wieczór o którym Wam opowiem to fajna podróż do Joli sprzed kilku lat.  Natomiast dla tych, którzy czytają mnie od niedawna. Postać Janka Traczyka będzie nowa. Przyjemnie było wrócić na koncert Janka po przerwie. Cieszę się, że był to koncert w mojej ulubionej formie. (Tak Janek bo ufam, że to czytasz taką formę lubię najbardziej.) Ulubiona forma koncertu to po prostu Janek i pianino. Czasem mniej znaczy więcej. Mnie takiej więcej w zupełności wystarczy. Cudownie było, po raz kolejny odpłynęłam. Zapomniałam o Bożym świecie, było mi tak po prostu błogo. Czułam szczęście takie bezwarunkowe, czułam spokój. Musiałam się bardzo pilnować, by nie usnąć. (Siedziałam bowiem na scenie centralnie na przeciwko Janka. Tak dobrych widoków to ja jeszcze nie miałam.) Broniłam się bardzo przed tym miejscem. Nie mniej jednak cieszę się, że miałam Janka tak blisko. Bowiem na jego ...
Czytaj więcej