Bezludna wyspa

 Odpowiem Wam na pytanie, które usłyszałam gdzieś w telewizji. Pytanie takie trochę z przymrużeniem oka. Takie pół żartem pół serio.


Jakiego artystę zabrałabym na bezludną wyspę?

Nie jednego artystę, co najmniej dwóch lub też dwoje. W zasadzie co myślę na tym to w mojej głowie ukazują się inne twarze.

Najczęściej jednak widzę:

Ją czyli Kasię Kowalską.

Dlaczego?

Kasia w zasadzie nie wiem, czemu jest dla mnie uosobieniem siły kobiecej. Jej twórczość pozwoliła mi narysować oczywiście w moich oczach. Kasię jako kobietę silną, twardą, nie poddającą się.

Cechy idealne na bezludną wyspę.

Poza tym to jak Kasia broni swojej prywatności pokazuje, że mogłabym jej zaufać. Zaufanie tego bez wątpliwości potrzeba na bezludnej wyspie.

Kasia byłaby dla mnie też synonimem bezpieczeństwa. Wiedziałabym, że przy niej nie stanie mi się nic złego.

Dlaczego?

Kasia kocha zwierzęta z wzajemnością. Miłość do zwierząt i od nich jest dla mnie znakiem dobrego serca.

Widzę też jego czyli i tu oczywista oczywistość Dawida Kwiatkowskiego.

Dlaczego?

Dawida chciałabym tak po prostu po ludzku poznać. Bez tego pośpiechu, zaplecza koncertowego.

Chciałabym zobaczyć tego zwyczajnego chłopaka. Jednocześnie wiem, że byłaby zaopiekowana. Kiedy dopadło by mnie zwątpienie, zostałabym przytulona. Wydaje mi się, że dostałabym od Dawida dużo spokoju, opanowania i wywarzenia.

Cechy te również wydają mi się potrzebne na bezludnej wyspie.

Poza tym wszystkim oczami wyobraźni widzę ognisko rozpalone na pisku, podczas długich wieczorów.


Tych dwoje wspaniałych ludzi. Cudownie śpiewających specjalnie dla mnie i tylko dla mnie.

Jesteśmy przecież na bezludnej wyspie. Sami w troje, widzę jak oprócz ogniska ,,Pali się niebo" i dzieje się ,,Coś optymistycznego."

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Przytulajmy i bądź my przytulani- pewna rozmowa telefoniczna.

Obraz
Dziś chciałabym zadać Wam kilka pytań. Pewnie zastanawiacie się czemu właśnie tak. Dlatego, że mnie już trochę znacie. Teraz ja chcę poznać Was. Moi kochani jak okazujecie uczucia bliskim osobą? Ja odpowiadając Wam na to pytanie, przyznam się do drobnej słabości. Bardzo lubię się przytulać i mimo mojego wieku nie protestuje, gdy ktoś otwiera przed mną swe ramiona. Pewnie pomyślicie, że w moim wiek to trochę obciachach. Ja jednak myślę inaczej. Przytulania to całkiem ludzka potrzeba i ludzki sposób okazywania sympatii. Uważam, że przytulenie należy się każdemu z nas nie zależnie od wieku. Mnie samej gest przytulenia daje poczucie bezpieczeństwa. Poprawia humor w gorszy dzień jeśli taki miewam (a wiecie, że miewam). Dlaczego lubię się przytulać? Sama nie wiem przypuszczam, że dlatego iż ten prosty gest kojarzy mi się z moją mamą. Moi kochani a Wam z czym kojarzy się gest przytulenia i co czujecie przytulając lub będąc przytulanymi? Właśnie ja nie powiedziałam co czuje kiedy ja pr...
Czytaj więcej

Tak to była nasza wspólna radość. Historia jednego zdjęcia

Obraz
  Obserwując relacje  Dawida  z fanami. Wiedziałam  jedno zrobię  wszystko  by go poznać. Tak to też się udało.  Czy jestem  szczęśliwa? Niezmiernie. Moich  uczuć  nie da się  opisać. Postaram  się Wam je  oddać. Najwierniej  jak  tylko się da. Mam nadzieję, że je poczujecie. Koncert  był  plenerowy.  Pani  pracująca w ekipie  Dawida  powiedziała, że  jak  najbardziej  Dawid  wyjdzie  po koncercie. Nie potrafiła udzielić  informacji, gdzie  dokładnie wyjdzie.  Przemieściliśmy się  zatem na  tyły  sceny.  Tam  gdzie  parkowany busy. Liczyła  na to że  uda się  złapać  Dawida  wsiadającego do auta. Minuty zdawały się zamieniać w godziny. Busy w końcu  odpaliły,  zaczęły  manewrować  do wyjazdu. Dawid  właśnie  wtedy  musiał  wziąść. Powiem  szczerz...
Czytaj więcej

Wieczór z ,, monopolem emocji." Koncert Janka Traczyka

Obraz
  Dla tych którzy są ze mną od początku, będzie to fajny powrót do mych koncertowych początków. Tak było i dla mnie, wieczór o którym Wam opowiem to fajna podróż do Joli sprzed kilku lat.  Natomiast dla tych, którzy czytają mnie od niedawna. Postać Janka Traczyka będzie nowa. Przyjemnie było wrócić na koncert Janka po przerwie. Cieszę się, że był to koncert w mojej ulubionej formie. (Tak Janek bo ufam, że to czytasz taką formę lubię najbardziej.) Ulubiona forma koncertu to po prostu Janek i pianino. Czasem mniej znaczy więcej. Mnie takiej więcej w zupełności wystarczy. Cudownie było, po raz kolejny odpłynęłam. Zapomniałam o Bożym świecie, było mi tak po prostu błogo. Czułam szczęście takie bezwarunkowe, czułam spokój. Musiałam się bardzo pilnować, by nie usnąć. (Siedziałam bowiem na scenie centralnie na przeciwko Janka. Tak dobrych widoków to ja jeszcze nie miałam.) Broniłam się bardzo przed tym miejscem. Nie mniej jednak cieszę się, że miałam Janka tak blisko. Bowiem na jego ...
Czytaj więcej