Pomroczność jasna...

 Zadano mi pytanie " Kiedy  Jolce odbiera mówię?"

Dzieje się  to  bardzo rzadko. Dotychczas  tak dokumentnie  mowę odebrał  mi musical ,,Upiór w Operze."
Wychodząc  z Opery  Podlaskiej. Autentycznie nie widziałam co mam powiedzieć.
Moje  emocje  umiejscowione zostały  w szczęce  i żuchwie.  Zęby  ożyły, uderzając  o sobie  rytmicznie.

Wszystkie  spektakle, które oglądałam wywarły  na mnie jakieś emocje.

Dlaczego zazwyczaj  proszę o nie  zadawanie mi pytania  tuż  po jak było. Zwyczajnie nie odpowiem.  Potrzebuję  być  wtedy  sama ze sobą i dla siebie. 

***

Częściej jednak niż  mowę w sytuacjach dla  mnie  ważnych  odbiera  mi  rozum.


Kiedy  los stawiał  przed mną  perspektywę poznania  Dawida.
Byłam gotowa  wracać z Ciechanowa do Warszawy  tramwajem. Oczywiście rzecz jasna nie  jest to możliwe.😂
Tak bardzo  na to czekałam. Jak już  Dawid  stał  przed mną.  Nie wierzyłam, że to się dzieje.
Planowałam  tyle  powiedzieć. Nie wydusiłam nic  poza dziękuję.  Zaraz  potem był  łzy. Zostałam zmieciona z planszy.😉

Dawno, dawno  temu.  Kiedy  to jeszcze  chodziłam  do  szkoły. Brałam  udział w warsztatach dziennikarskich.
Trzeciego  dnia na  który  czekałam  najbardziej.  Instruktorką  była  Ewa Drzyzga. Tak znowu dopadła mnie  pomroczność umysłowa.
Drzwi do sali  otworzyły się.  Weszła  kobieta.  Bez makijażu,  niska, zwyczajnie ubrana.
Już  miałam powiedzieć:

,,Przepraszam kim Pani  jest? Pomyliła Pani  drzwi? My tu czekamy  na gwiazdę  telewizji."

Szczęście  kobieta szybciej wzięła  mikrofon do ręki. Przedstawiła się ,,Dzień dobry nazywam  się Ewa Drzyzga.

Wyobrażacie  sobie  tą  wtopę. Gdybym  tak wypaliła?🙈

Druga pomroczność.  

Miałam się  wcielić właśnie w panią Ewę. Stres i zmęczenie to wystarczyło. Głos w głowie: ,, nie odwracaj się nie patrz  na Panią Ewę.  Wydawało mi się że jeśli  spojrzę w jej  kierunku.  Nasze  oczy się spotkają.  Nie  powiem ani słowa więcej. 

Dziś  wydaję mi się to niestosowne i niegrzeczne.🙊

Trzeci spektakularny  moment  kiedy  odebrało  mi rozum. 

Jako nastolatka  wybrałam się  do galerii.  Premiera  płyty  Iwony Węgrowskiej.  Kolejka niemiłosierna, ja by jej uniknąć. Ochoczo postanowiłam  udzielić wywiadu do lokalnej  telewizji.  Oczywiście  kompletnie nie  zważając  uwagi na to, że  koleżanka ze  stresu  chowa się  pod wózek.😹 

Po co mi to było. Tylko po to żeby  gapić się  na Iwonę jak sroka w gnat😯. (Idę o zakład że wyglądałam podobnie do tej emotka.)Zapewne do samej wokalistki powiedziałam nie  wiele.

***

Nie mam pojęcia  gdzie  w tych  sytuacjach  było  mój  rozum. Nie  było  go z pewnością w mojej głowie. 😱

Jak rozum chwilowo zanika. Pojawią się pomroczność jasna, autentycznie odbiera mi też mowę.

Połączenie to bywa niezręczne.  Skrajnie nawet żenujące.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Przytulajmy i bądź my przytulani- pewna rozmowa telefoniczna.

Obraz
Dziś chciałabym zadać Wam kilka pytań. Pewnie zastanawiacie się czemu właśnie tak. Dlatego, że mnie już trochę znacie. Teraz ja chcę poznać Was. Moi kochani jak okazujecie uczucia bliskim osobą? Ja odpowiadając Wam na to pytanie, przyznam się do drobnej słabości. Bardzo lubię się przytulać i mimo mojego wieku nie protestuje, gdy ktoś otwiera przed mną swe ramiona. Pewnie pomyślicie, że w moim wiek to trochę obciachach. Ja jednak myślę inaczej. Przytulania to całkiem ludzka potrzeba i ludzki sposób okazywania sympatii. Uważam, że przytulenie należy się każdemu z nas nie zależnie od wieku. Mnie samej gest przytulenia daje poczucie bezpieczeństwa. Poprawia humor w gorszy dzień jeśli taki miewam (a wiecie, że miewam). Dlaczego lubię się przytulać? Sama nie wiem przypuszczam, że dlatego iż ten prosty gest kojarzy mi się z moją mamą. Moi kochani a Wam z czym kojarzy się gest przytulenia i co czujecie przytulając lub będąc przytulanymi? Właśnie ja nie powiedziałam co czuje kiedy ja pr...
Czytaj więcej

Tak to była nasza wspólna radość. Historia jednego zdjęcia

Obraz
  Obserwując relacje  Dawida  z fanami. Wiedziałam  jedno zrobię  wszystko  by go poznać. Tak to też się udało.  Czy jestem  szczęśliwa? Niezmiernie. Moich  uczuć  nie da się  opisać. Postaram  się Wam je  oddać. Najwierniej  jak  tylko się da. Mam nadzieję, że je poczujecie. Koncert  był  plenerowy.  Pani  pracująca w ekipie  Dawida  powiedziała, że  jak  najbardziej  Dawid  wyjdzie  po koncercie. Nie potrafiła udzielić  informacji, gdzie  dokładnie wyjdzie.  Przemieściliśmy się  zatem na  tyły  sceny.  Tam  gdzie  parkowany busy. Liczyła  na to że  uda się  złapać  Dawida  wsiadającego do auta. Minuty zdawały się zamieniać w godziny. Busy w końcu  odpaliły,  zaczęły  manewrować  do wyjazdu. Dawid  właśnie  wtedy  musiał  wziąść. Powiem  szczerz...
Czytaj więcej

Wieczór z ,, monopolem emocji." Koncert Janka Traczyka

Obraz
  Dla tych którzy są ze mną od początku, będzie to fajny powrót do mych koncertowych początków. Tak było i dla mnie, wieczór o którym Wam opowiem to fajna podróż do Joli sprzed kilku lat.  Natomiast dla tych, którzy czytają mnie od niedawna. Postać Janka Traczyka będzie nowa. Przyjemnie było wrócić na koncert Janka po przerwie. Cieszę się, że był to koncert w mojej ulubionej formie. (Tak Janek bo ufam, że to czytasz taką formę lubię najbardziej.) Ulubiona forma koncertu to po prostu Janek i pianino. Czasem mniej znaczy więcej. Mnie takiej więcej w zupełności wystarczy. Cudownie było, po raz kolejny odpłynęłam. Zapomniałam o Bożym świecie, było mi tak po prostu błogo. Czułam szczęście takie bezwarunkowe, czułam spokój. Musiałam się bardzo pilnować, by nie usnąć. (Siedziałam bowiem na scenie centralnie na przeciwko Janka. Tak dobrych widoków to ja jeszcze nie miałam.) Broniłam się bardzo przed tym miejscem. Nie mniej jednak cieszę się, że miałam Janka tak blisko. Bowiem na jego ...
Czytaj więcej