Opowiadania Joli

 Zadano mi pytanie " Kiedy  Jolce odbiera mówię?" Dzieje się  to  bardzo rzadko. Dotychczas  tak dokumentnie  mowę odebrał  mi musical ,,Upiór w Operze." Wychodząc  z Opery  Podlaskiej. Autentycznie nie widziałam co mam powiedzieć. Moje  emocje  umiejscowione zostały  w szczęce  i żuchwie.  Zęby  ożyły, uderzając  o sobie  rytmicznie. Wszystkie  spektakle, które oglądałam wywarły  na mnie jakieś emocje. Dlaczego zazwyczaj  proszę o nie  zadawanie mi pytania  tuż  po jak było. Zwyczajnie nie odpowiem.  Potrzebuję  być  wtedy  sama ze sobą i dla siebie.  *** Częściej jednak niż  mowę w sytuacjach dla  mnie  ważnych  odbiera  mi  rozum. Kiedy  los stawiał  przed mną  perspektywę poznania  Dawida. Byłam gotowa  wracać z Ciechanowa do Warszawy  tramwajem. Oczywiście rzecz jasna nie  jest to...

 Dziś mam dla Was kolejną polecajkę. Trochę nietypową, tym razem nie będzie to nic konkretnego. Chce zwrócić Waszą uwagę na filmy krótkometrażowe. Bardzo lubię ten rodzaj produkcji. Szkoda, że jest tak mało popularny. Ja go lubię za krótką formę. Filmy tego rodzaju to 20-25 minut. Lubię je też za to, że budzą emocje. Mają w sobie emocje, wciągają odbiorcę. Budzą wiele pytań, nie są oczywiste. Nie podają odbiorcy rozwiązania ,,na talerzu." Lubię ten gatunek też za to, że trzeba go oglądać uważnie. Nie da się tego robić na pół ,,gwizdka." Robiąc jednocześnie obiad. Nie, nie trzeba usiąść i obejrzeć. Gatunek ten budzi we mnie chęć do dyskusji. Zostawia po sobie wiele pytań, analizuje zachowania bohaterów. Zastanawiam się co ja bym zrobiła znajdując się na miejscu bohatera. Obraz jakie widzę na ekranie, często do mnie wracają. Gatunek ten lubię też za mocne historię w nim zawarte. Mocno postawione tragedię, dramaty. Czy też wyraźnie rysujące się szczęście. Bohaterowie też są wyra...

 Mam dla Was polecajkę telewizyjną. Tak jak ja lubisz muzykę, lubisz wywiady. Program TVP2 ,, Gabi Drzewiecka Zaprasza" Jest jak najbardziej dla Ciebie. Dla mnie również, dlaczego warto go oglądać.: Wywiady przeprowadzane w luźny sposób. Rozmowy konkretne, goście ciekawi. Goście znani jednak tacy, którym daleko do bycia celebrytą. Goście mnie znani, których można odkryć. Muzycy, którzy osiągnęli już wielką karierę. Artyści młodego pokolenia, aspirujący do tej wielkiej kariery. Rozmowy pełne kultury i wzajemnego szacunku. Prowadzone na wysokim poziomie w sposób kompetentny. Totalnie mnie wciągające. Tak, zdecydowanie jestem na tak. Tak, to jest to co bardzo lubię. Tak to jest to czego bardzo brakuje mi w telewizji. Tak zdecydowanie chce tego więcej. Prowadzącej Gabi Drzewickiej. Gratuluje programu!!! Gabi jest absolutnie świetna w tym co robi. Całkowicie zaangażowana w to co robi. Kocha muzykę, kocha wywiady, szanuje i czuje swoich rozmówców. Posiada takt i wyczucie, doskonale wie ...

Kochani! Niech Jezus który zmartwychwstaniem przezwycięża zło. Wypełni Nasze serca dobrem i pokorą, Niech radość towarzysząca Nam w te świąteczne dni, Będzie obecna także po świętach. Niech to będą dni pełne miłości i szacunku. Niech to będzie Wasz czas, Czas w którym pozwolicie sobie na odpoczynek. Czas w którym ukochacie rodzinę, Czas w którym ukochacie samych siebie. Wasza J.. Ps. Wracam po świętach.  Zapraszam już w najbliższą środę. 08.04

 Ostatnio miałam okazję  obejrzeć  film ,,Chopin Chopin." Produkcja oceniana dość surowo. Ja zupełnie nie wiem dlaczego. Mnie  oglądało się to dobrze. Film wciągający. Ukazujący wiernie  ostatnie lata życia  kompozytora. Pokazujący nierówną  walkę  z chorobą. Czy też  rozpaczliwe  próby  szukania  miłości. Plus  za obsadę, świetne  plenery  no i autentyczności. Diamentem tego  filmu  jest  dla mnie  Eryk Kulm. Odtwórca roli Fryderyka  Chopina.  Rola majstersztyk, rola mistrzowska. Rola pełna  emocji, trójwymiarowa. Nie odtworzona, a prawdziwa. Postać  nie przerysowana, a dokładnie w punkt. Podobało mi się dosłownie wszystko. Nie czułam  tam gry aktorskiej. Czułam  Fryderyka Chopina. Doskonała  mimika. Emocje w które  uwierzyłam. Kulminacyjne dla mnie momenty. Trafiające  do każdej  komórki mojego ciała. Sceny zatrzymujące  moje osobiste...

 Myślałam,  Będziesz mi jak słońce.   Myślałam,   Będziesz  mi jak miliardy tęcz. Myślałam,  Będziesz  jak letnia burza,  Myślałam,  Wyrośnie kwiat miłości. Myślałam,  Będziesz  jak księżyc  na prywatnym niebie.  Myślałam,  Kocham i z trudem oddycha. Myślałam,  Ja bez ciebie  zginę.  Myślałam,  Tylko ja- umieram bez Ciebie.

 Dziś mam dla Was dwa pytania. Pytania nie łatwe, trochę może filozoficzne. Liczę na to, że zostaną one w waszych myślach. Co to znaczy mieć dobre życie? Myślę, że na to pytanie nie ma jednej odpowiedzi.  Dobre życie to przede wszystkim spokój. Dla mnie osobiście dobre życie to też akceptacja samej siebie.  Dobre życie jest wtedy kiedy się siebie lubi. Kiedy się zna swoje możliwości, kiedy ze swoich pozornych wad potrafi zrobić się  zaletę. Łatwiej się żyje widząc ,,szklankę do połowy pełną." Dobre życie to też stabilność materialna.  Dobre życie to rodzina i przyjaciele. Osoby dla których jesteśmy ważni. Osoby, które dają nam wsparcie. Osoby które koją smutki, dają radość. Dobre życie to też relacje, które tworzymy z tymi osobami. Nasze wspólne radości, ba nawet nasze kłótnie. Dobre życie to też małe przyjemności, które potrafimy sprawiać sami sobie. Dobre życie jest wtedy kiedy nie czekamy na to co da nam los. Tylko żyjemy aktywnie idziemy do przodu, rozwijamy...