,,Grób to tylko miejsce pamięci."

 Pierwsze tygodnie lutego zleciały szybko, pod znakiem lżejszych postów. Ostatni tydzień to dla mnie osobiście nie łatwy czas. Przypada bowiem rocznica śmierci mojego taty. Dlatego dziś na poważnie, rozważę pewne zdanie.:

,,Grób to tylko miejsce pamięci."

Wiem, że dla Was nie  jest to łatwa tematyka. Szczerze mi też nie jest łatwo. Zastanawiam nad nim ilekroć na nie spojrzę. Ilekroć myślę, że już jestem gotowa, że chce, wiem, że to ten moment. Myślę sobie mam na tyle siły. Przerobiłam już to, dotykam klawiatury, coś cofa moją dłoń.
Tak mniej więcej od tygodnia.

Dziś biorę głęboki oddech i odważnie stawię temu czoło. Dla siebie i dla Was, chce Wam pokazać, że trzeba mówić o takich rzeczach. Da się o tym mówić.
Mam nadzieje, że post ten zostawi w Was jakąś refleksje. Podobnie jak we mnie powyższe zdanie.

Zatem jaki ja mam stosunek do tego zdania.  

Połowicznie się z tym zgodzę. 
Grób, pomnik, płyta, cmentarz- jest jakimś miejscem pamięci. Czy jednak nie jest tak, że osoby które odeszły wspominamy każdego dnia. Wracają do nas w rozmowach, wspomnieniach, czynnościach, nie kiedy nawet smakach. ( Tak np. jest w moim wypadku i moich rodziców.) Nie wspominam mamy, taty tylko na cmentarzu siedząc nad pomnikiem.

Skąd takie podejście na cmentarzu leży ciało mamy, ciało taty. Moje wspomnienia, uczucia zostały ze mną. Noszę rodziców w sercu. Serce nigdy nie zapomni.

Grób to nie tylko pamięć.
Ja często chodzę na cmentarz porozmawiać z rodzicami. Zostawiam im troski, uśmiech. Wiecie co, może pomyślicie, że jestem głupia.
Ja naprawdę czuje wtedy ulgę. Przynosi mi to spokój, dodaje siły. Wiem, że rodzice obserwują. Wiem, że to jest nasze kilka minut.
Może trochę ponownie staje się ich małą córeczką. Wiem, że przed nimi nic nie ukryje, też  nie chce.

Kiedyś nie lubiłam cmentarza. Chodziłam tam zła.

Teraz

Teraz noszę w sobie tam wiele emocji, ale na pewno nie złość. Teraz wszystko to co tam noszę, zostaje tam. Zostawiam to rodzicom. 

Teraz na pewno noszę tam miłość. Kocham rodziców, gdziekolwiek są- są przecież wszędzie ze mną.

Czy nie tak?

Tak powinna wyglądać pamięć, znicz zapalony i postawiony na pomniku to tylko symbol.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Przytulajmy i bądź my przytulani- pewna rozmowa telefoniczna.

Obraz
Dziś chciałabym zadać Wam kilka pytań. Pewnie zastanawiacie się czemu właśnie tak. Dlatego, że mnie już trochę znacie. Teraz ja chcę poznać Was. Moi kochani jak okazujecie uczucia bliskim osobą? Ja odpowiadając Wam na to pytanie, przyznam się do drobnej słabości. Bardzo lubię się przytulać i mimo mojego wieku nie protestuje, gdy ktoś otwiera przed mną swe ramiona. Pewnie pomyślicie, że w moim wiek to trochę obciachach. Ja jednak myślę inaczej. Przytulania to całkiem ludzka potrzeba i ludzki sposób okazywania sympatii. Uważam, że przytulenie należy się każdemu z nas nie zależnie od wieku. Mnie samej gest przytulenia daje poczucie bezpieczeństwa. Poprawia humor w gorszy dzień jeśli taki miewam (a wiecie, że miewam). Dlaczego lubię się przytulać? Sama nie wiem przypuszczam, że dlatego iż ten prosty gest kojarzy mi się z moją mamą. Moi kochani a Wam z czym kojarzy się gest przytulenia i co czujecie przytulając lub będąc przytulanymi? Właśnie ja nie powiedziałam co czuje kiedy ja pr...
Czytaj więcej

Wspomnienie

Obraz
Dzień dobry Miśki Dziś chciałabym Was zabrać w pewne ważne dla mnie miejsce. Nie, tym razem nie będzie to teatr. Nie będzie to również moje ulubiona restauracja w Warszawie. Miejsce to było pierwsze. Długo, długo przed pojawienie się w moim życiu Jana czy Jerzego. Zapraszam Was do " Specjalnego Ośrodka Szkolno -Wychowawczego" dla niepełnosprawnych ruchowo w Busku Zdroju. Spędziłam tam cztery lata z przerwami. Był to na prawdę piękny czas. Wspomnienia dalej są żywe. Dziś pokaże Wam te dla mnie najważniejsze. Kiedy myślę o ośrodku. Widzę dwa "obrazy." Pierwszy jest pyszny, wiąże się z jedzeniem. Uwielbiałam tworzyć, różne smakołyki. Smak własnoręcznie zrobionych gofrów, czy naleśników obłędny. Nie miałam pojęcia, że można być tak dumnym z siebie. Kiedy je się swoje własne naleśniki, czy gofry. Kuchnia jak to kuchnia, była miejsce wielu ciekawych rozmów, śmiesznych sytuacji. Muszę powiedzieć, że to własnie zajęcia w "Kąciku kulinarnym." Nauczyły mnie ...
Czytaj więcej

,, Tak by cieszyło" - koncert Kamila Bednarka

Obraz
 Był szpital, musi być powrót do normalności z przytupem. Tak by cieszyło, jak mawia Kamil Bednarek. Osobiście  kieruje się w  życiu  zasadą.: Najlepsze prezenty  to te które  robię  sobie sama. Tak było w miniony  już  Dzień  kobiet. Ten wyjątkowy wieczór  spędziłam  delektując  się muzyką i  dzieląc się  energią  z Kamilem  Bednarkiem. Zapytacie jak było? Zawsze  i wszędzie  odpowiem Wam, że  było warto!!! Kamil dał  mi  mnóstwo  pozytywnej energii. Sprawił, że  zapomniałam o bólu  pleców. Może  i te plecy  faktycznie  przestały  boleć.  Kamil przy  okazji przypomniał mi że  należy się  cieszyć.  Ja tego wieczoru  cieszyłam  się  każdym  wyśpiewanym przez  Kamila  dźwiękiem.  Cieszyłam  się  każdym jego uśmiechem wysłanym w kierunku  publiczności. Cieszyłam się  t...
Czytaj więcej