,,Właśnie, że tak! Nigdy w życiu 20 lat później."

 


Książka ,,Właśnie, że tak! Nigdy w życiu 20 lat później." Katarzyny Grocholi.

Nie będzie laurki, będzie za to rozczarowanie. Nie porwał mnie ten tytuł, podobnie jak pierwsza część.

Powieść schematyczna. Pierwsza część należała do Judyty. Druga zaś tu zdecydowanie pierwsze skrzypce gra córka Judyty- Tosia.

Typowa wręcz przewidywalna zmiana pokoleń. Córka z niewielkim różnicami powiela, życie matki. Nic nowego, brak mi tu czegoś świeżego. Jakiegoś efektu WOW. Subtelne różnice, dla mnie są za subtelne.

Ponownie wraca do nas motyw porzuconej kobiety.
Ponownie jest początek nowego życia.
Ponownie jest motyw miłości.
Ponownie jest motyw tajemnicy ze strony nowego mężczyzny w życiu głównej bohaterki.

Tych ponownie mogłabym mnożyć i mnożyć.

 

Wątki dla mnie są zbyt przewidywalne. Całość znów jest utrzymana w komediowej konwencji.

Komedia jeśli mam szukać plusów tego powrotu na rynek wydawniczy.
Komedia jest tym plusem.

Judyta i jej Matka zostały po raz kolejny fajnie przerysowane. Zdarzało mi się śmiać, podczas lektury.
Judyta po raz kolejny wie wszystko lepiej niż jej córka Tosia.
Kolejno Matka Judyty wie wszystko lepiej niż sama Judyta.

Sprytny zabieg na wprowadzenie zarysu komedii.

Tyle w temacie plusów.

Nie mam pojęcia czemu, ale czytając miałam wrażenie że poniekąd trochę wymuszono napisanie tej książki na Pani Grocholi.

Wyszło to przeciętnie.

Dlatego nie zachęcam. Nie zniechęcam to co tu widzicie to tylko moje obiektywne zdanie.


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

,, Ujawnienie Michaela Jacksona." Książka pełna pytań bez odpowiedzi.

Obraz
  Kończę właśnie audiobook książki ,, Ujawnienie Michaela Jacksona." Pierwszy raz autentycznie cieszę się, że jakaś czytana bądź słuchana przez mnie książka dobiega końca. Zmęczył mnie ten audiobook, cieszę się że nie kupiłam książki. Skąd tak krytyczne zdanie. Rozpoczynając ten audiobook, miałam w sobie wielki entuzjazm. Myślałam i liczyłam na to, że dostanę więcej Michaela Liczyłam, że dostane więcej tej niesamowitej muzyki. Rozczarowałam się. Dostałam mnóstwo otoczki medialnej o którą już kiedyś się ,,obiłam." Wydawnictwo bardzo chaotyczne, nie potrafiłam się skupić na tym czego słuchałam. Dostałam też mnóstwo, krążenia koło tematu. Mnóstwo ,,rzeczy" bez których mogła by się obejść ta książka.  Tak naprawdę zainteresowały mnie na dwanaście rozdziałów, całe dwa. ,, Rozdział 9- Ponad czasowe przesłanie muzyki Michaela." ,,Rozdział 11 - Ostatni rozdział życia Michaela." Cała reszta przeleciała bez echa. Wydawnictwo nosi tytuł ,,Ujawnienie..." ja zapytam co...
Czytaj więcej

,,Tam gdzie nie ma Cię" - piosenka której nie mogę zostawić bez słowa

Obraz
 Dziś wrócę jeszcze do Łukasza Zagrobelnego. Tak lubię Pana, tak lubię jego muzykę. Chyba coraz bardziej. Wielkie słowa uznania za ostatni utwór. ,,Tam gdzie Cię nie ma."  Jaka to piękna i osobista ballada. Wyrazy podziwu za odwagę, za pokazanie kawałka swojego serca. Wyrazy uznania, za tak pięknie uchwyconą w tekście dojrzałą męską tęsknotę. Tak, tak ja czuje tam tęsknotę, czuje też piękną prawdziwą męską miłość. Pełną ciepła i szacunku. Czuje też wielką stratę.  Wszystko to pięknie ze sobą gra, jest spójne i takie bardzo osobiste. Bardzo Łukasza lubię kiedy artysta daje nam odbiorcą swoją tak osobistą przestrzeń. Czuje się wówczas wyjątkowa zabrana do jego świata. Czuje, że chce mi się zwierzyć, czuje że mi ufa. Mimo tego, że nie znamy. Piosenkę dodatkowo zdobi teledysk. Taki jaki ja lubię najbardziej. Czyli oszczędny, ale trafiający w sedno. Pozwalający słuchaczowi skupić się na przekazie utworu. Łukasz jego twarz pełna powagi tęsknoty i miłości właśnie. Czy coś więcej...
Czytaj więcej

Może to nie był ,,Ostatni raz." Koncert zespołu Enej

Jadąc na koncert Dawida, trafiłam na koncert grupy ,, Enej." Nie planowałam tego zupełnie. Mało tego powiem więcej, ja na co dzień nie słucham grupy ,,Enej." Był to czysty przypadek. Przypadek, który mimo wszystko mnie ucieszył. Chłopaki mają niesamowitą energię. Ich utwory zdecydowanie zyskują usłyszane na żywo. Szczerze początkowo bardzo się bałam, myślałam że zwyczajnie będę się nudzić. Tak jak powiedziałam. Mało słucham chłopaków, wydawało mi się, że mimo wszystko nie porwie mnie to, nie przekona. Nic bardziej mylnego, sama nie wiem kiedy zaczęłam śpiewać "Skrzydlate ręce." ,,Kamień z napisem love" znowu zagościł w moim sercu. Siedzi w nim do dzisiaj. Poddałam się chłopakom, bawiłam się świetnie. Patrzyłam w kierunku sceny z wielkim uśmiechem na twarzy. Optymizm jaki płynie od zespołu ,,Enej" to jest coś co bardzo mi odpowiada. Bardzo mnie do nich przekonuje. Jeśli każdy przypadkowy koncert ma wyglądać tak jak ten grupy ,,Enej." Ma mi dać tyle uśm...
Czytaj więcej