witam na moim blogu


Witam na moim blogu. Jestem osobą nie pełnosprawną która lubi pisać opowiadania. Na tym blogu podzielę się z Wami moimi tekstami. Pozdrawiam i zaprasza do lektury

Komentarze

  1. Anonimowy6 stycznia 2018 18:52

    Jolu, pamiętam jak powstawały te teksty. Pisałaś je z potrzeby serca, pragnąc uwiecznić swoje refleksje, uczucia, chwile szczęścia i egzystencjalne niepokoje. Dawałaś je do druku w szkolnym kwartalniku "Z Górki", którego byłaś parę lat redaktorką naczelną. Byłam świadkiem Twojego dojrzewania, zdobywania pierwszych literackich szlifów i kolejnych doświadczeń dziennikarskich, włącznie z liderowaniem w pierwszym projekcie unijnym w naszym Ośrodku, zatytułowanym "Młodzi Dziennikarze w działaniu". Cieszę się, że cały czas się rozwijasz i otwierasz na świat i ludzi. To piękne, że możemy się nawzajem poznawać i ubogacać, zaglądając do świata innych, nieznanych nam ludzi. Jolu, tak trzymać! Życzę ci wirtualnej weny i złamania pióra na klawiaturze!:) MB

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. opowiadania joli6 stycznia 2018 19:09

      dziękuje bardzo za miłe słowa dla takich ludzi i słów warto się rozwiać i gdyby nie Pani to mojego pióra ani tym bardziej tego bloga by nie było. Ściskam i pozdrawiam

      Usuń
  2. KasiaF22 stycznia 2018 11:05

    Jolu, cieszę się ogromnie, że mogę czytac Twoje teksty :)) i dziękuję, że zaprosiłaś nas czytelników do swojego świata. Cudownie jest móc odnajdywac własne myśli i pragnienia w Twoich tekstach. Pozdrawiam KasiaF.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Przytulajmy i bądź my przytulani- pewna rozmowa telefoniczna.

Obraz
Dziś chciałabym zadać Wam kilka pytań. Pewnie zastanawiacie się czemu właśnie tak. Dlatego, że mnie już trochę znacie. Teraz ja chcę poznać Was. Moi kochani jak okazujecie uczucia bliskim osobą? Ja odpowiadając Wam na to pytanie, przyznam się do drobnej słabości. Bardzo lubię się przytulać i mimo mojego wieku nie protestuje, gdy ktoś otwiera przed mną swe ramiona. Pewnie pomyślicie, że w moim wiek to trochę obciachach. Ja jednak myślę inaczej. Przytulania to całkiem ludzka potrzeba i ludzki sposób okazywania sympatii. Uważam, że przytulenie należy się każdemu z nas nie zależnie od wieku. Mnie samej gest przytulenia daje poczucie bezpieczeństwa. Poprawia humor w gorszy dzień jeśli taki miewam (a wiecie, że miewam). Dlaczego lubię się przytulać? Sama nie wiem przypuszczam, że dlatego iż ten prosty gest kojarzy mi się z moją mamą. Moi kochani a Wam z czym kojarzy się gest przytulenia i co czujecie przytulając lub będąc przytulanymi? Właśnie ja nie powiedziałam co czuje kiedy ja pr...
Czytaj więcej

Tak to była nasza wspólna radość. Historia jednego zdjęcia

Obraz
  Obserwując relacje  Dawida  z fanami. Wiedziałam  jedno zrobię  wszystko  by go poznać. Tak to też się udało.  Czy jestem  szczęśliwa? Niezmiernie. Moich  uczuć  nie da się  opisać. Postaram  się Wam je  oddać. Najwierniej  jak  tylko się da. Mam nadzieję, że je poczujecie. Koncert  był  plenerowy.  Pani  pracująca w ekipie  Dawida  powiedziała, że  jak  najbardziej  Dawid  wyjdzie  po koncercie. Nie potrafiła udzielić  informacji, gdzie  dokładnie wyjdzie.  Przemieściliśmy się  zatem na  tyły  sceny.  Tam  gdzie  parkowany busy. Liczyła  na to że  uda się  złapać  Dawida  wsiadającego do auta. Minuty zdawały się zamieniać w godziny. Busy w końcu  odpaliły,  zaczęły  manewrować  do wyjazdu. Dawid  właśnie  wtedy  musiał  wziąść. Powiem  szczerz...
Czytaj więcej

Wieczór z ,, monopolem emocji." Koncert Janka Traczyka

Obraz
  Dla tych którzy są ze mną od początku, będzie to fajny powrót do mych koncertowych początków. Tak było i dla mnie, wieczór o którym Wam opowiem to fajna podróż do Joli sprzed kilku lat.  Natomiast dla tych, którzy czytają mnie od niedawna. Postać Janka Traczyka będzie nowa. Przyjemnie było wrócić na koncert Janka po przerwie. Cieszę się, że był to koncert w mojej ulubionej formie. (Tak Janek bo ufam, że to czytasz taką formę lubię najbardziej.) Ulubiona forma koncertu to po prostu Janek i pianino. Czasem mniej znaczy więcej. Mnie takiej więcej w zupełności wystarczy. Cudownie było, po raz kolejny odpłynęłam. Zapomniałam o Bożym świecie, było mi tak po prostu błogo. Czułam szczęście takie bezwarunkowe, czułam spokój. Musiałam się bardzo pilnować, by nie usnąć. (Siedziałam bowiem na scenie centralnie na przeciwko Janka. Tak dobrych widoków to ja jeszcze nie miałam.) Broniłam się bardzo przed tym miejscem. Nie mniej jednak cieszę się, że miałam Janka tak blisko. Bowiem na jego ...
Czytaj więcej